"ตกลง เวลาที่ผ่านมา มันไม่มีอะไรเลยหรอ"...

"จะให้มัน จบง่ายๆ แบบนี้ เลยใช่ไม๊"...

"แล้วตกลง รู้สึก ยังไงกับฉัน"...

...นับเป็นเวลา เกือบๆ 6 เดือน ที่สามารถเรียกได้ว่า มีคนอีกคนหนึ่งผ่านเข้ามาในชีวิต ของเรา และตัวของ เธอนั้นไม่เคยรับรู้เลยว่า เราให้ความสำคัญต่อเธอเพียงไหน

...ความผิดทั้งหมดมันเริ่มจากตัวเราเองทั้งนั้น ทั้งๆที่รู้ว่า สิ่งที่ต้องการลึกๆในใจนั้น มันไม่สามารถเป็นจริงขึ้นมาได้ คำพูดที่เราเองสามารถกลั่นกรองออกมาได้ ในช่วงเวลาสุดท้ายที่ได้พบกันคือ "ขอบคุณสำหรับทุกๆอย่าง"

...ไม่มีแม้แต่ ถ้อยคำที่จะรั้งเธอผู้นั้นไว้ อาจดูเหมือน ไร้ซึ้งเยื่อใย แต่อยากให้รู้เหลือเกินว่า มันยากเพียงไรที่จะบังคับไม่ให้ตัวเองพูดคำว่า "อย่าไปเลย...จะได้ไหม" เพราะรู้อยู่แก่ใจ ว่าสิ่งที่ต้องการนั้นมันเป็นไปไม่ได้ และยังมีคนที่พร้อมกว่าเราที่สามารถดูแลเธอได้เป็นอย่างดี

...และไม่สามารถ ที่จะบอกความในใจที่รู้สึกจริงๆ นั้นออกไปได้ แม้อยากจะพูดมันออกมาสักแค่ไหน ว่ารู้สึกกับเธอผู้นั้นเช่นไร ทำใจลำบากมากเพียงไหน ที่ต้องคอยหักห้ามความรู้สึกที่แท้จริงที่เรามีให้

...ในช่วงเวลาเกือบๆ "หนึ่งร้อยแปดสิบวัน" บางทีมันก็เป็น เหมือนความฝัน บางสิ่งบางอย่าง สถานการณ์ รอบข้างมันทำให้เราเข้ากันได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ ช่วงชีวิตหนึ่งที่เคยได้สัมผัสกับคนผู้ซึ่งเรารู้สึก เหมือนกับว่า เรากำลังมองตัวเองอยู่ตลอดเวลา มันเป็นอะไรที่ "คลิก" กันไปซะทุกอย่าง

...หากแต่สุดท้ายมัน ก็ไม่สามารถไปด้วยกันได้ ทุกอย่างมันเริ่มที่เรา มันก็ต้องจบที่เรา คงไม่โกรธ และไม่โทษเธอ แต่กลับต้องขอบคุณ ที่ให้ช่วงเวลาชีวิต ของคนๆหนึ่งได้พบกับคนๆหนึ่ง ผู้ซึ่งทำให้เรา หายใจไม่เป็นจังหวะ เธอผู้ซึ่งทำให้หัวใจของเราเต้นเร็วขึ้นและช้าลงในวินาทีเดียวกัน

...ถึงเวลานี้แล้ว คงปฏิเสธใจตัวเอง ไม่ได้ที่จะต้องเก็บภาพ เรื่องราวต่างๆ ของเธอผู้นั้นไว้ในหัวใจ....และไม่สามารถลืมได้เลยว่า เธอ...ผู้นั้น...เคยทำให้ฉัน...มีความสุขเหลือเกิน